سکــــوتــــــــ ... رســا تــرین فــریــاد یک " زن " است ... وقتی سکوتـــــ میکند ... وقتی بحث نمیکند ... وقتی برای به کرسی نشاندن عقایدش تلاش نمیکند ... بــفــهــم ..! که واقعــا آسیب دیده است ....

 

  یک شب از دست کسی باده ای خواهم خورد که مرا با خود تا آن سوی اسرار جهان خواهد برد با من از هست به بود با من از نور به تاریکی از شعله به دود با من از آوا تا خاموشی دورتر شاید تا عمق فراموشی راه خواهد پیمود فریدون مشیری 328

  دل من دير زمانی است كه می پندارد : « دوستی » نيز گلی است ؛ مثل نيلوفر و ناز ، ساقه ترد ظريفی دارد بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد جان اين ساقه نازك را - دانسته- بيازارد ! در زمينی كه ضمير من و توست ، از نخستين ديدار ، هر سخن ، هر رفتار ، دانه هايی است كه می افشانيم برگ و باری است كه می رويانيم ...

  بر تو چون ساحل آغوش گشادم در دلم بود که دلدار تو باشم «وای بر من که ندانستم از اول» «روزی آید که دل آزار تو باشم» بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم نه درودی، نه پیامی، نه نشانی ره خود گیرم و ره بر تو گشایم زآنکه دیگر تو نه آنی، تو نه آنی فــــــــــــــــروغ 223

  "دو قلب براي زيستن" براي ِ زيستن دو قلب لازم است قلبي که دوست بدارد، قلبي که دوست‌اش بدارند قلبي که هديه کند، قلبي که بپذيرد قلبي که بگويد، قلبي که جواب بگويد قلبي براي ِ من، قلبي براي ِ انساني که من مي‌خواهم تا انسان را در کنار ِ خود حس کنم. انساني که مرا بگزيند انساني که من او را بگزينم، انساني ...

 

 

  قاصدک ! هان چه خبر آوردی ؟ از کجا ، وز که خبر آوردی ؟ خوش خبر باشی ، امّا امّا گردٍ بام و درٍ من بی ثمر می گردی. انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری نه ز دیّار و دیاری - باری ، برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس ، برو آنجا که تو را منتظرند. قاصدک ! در دل من همه کورند و کَرَند....! مهدی اخوان ثالث 482

  تنهایی که عار نیست... می‌دانی، دنیا پُر است از آدمهایی که گم شده‌اند اما در یک اشتباه تاریخی، گمان می‌کنند که گم کرده‌اند، معشوقی را که همیشه چهارچشمی می پائیدند، مبادا یک مو از سر عاشقانه‌های خیال آینده‌شان کم شود... تنهایی عار نیست، پشت صحنه‌ای است از عاشقانه‌های نابلوغی که، در حد حرف باقی مانده...

 

 

 

 

 

  من دلم می خواهد خانه ای داشته باشم پردوست کنج هر دیوارش دوستهایم بنشینند آرام گل بگو گل بشنو هرکسی می خواهد وارد خانه ی پرعشق وصفایم گردد یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کندشرط وارد گشتن شست و شوی دلهاست شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست بر درش برگ گلی می کوبم روی آن با قلم سبز بهار می نویسم ای یار خ...

  بی آرزو چه می کنی ای دوست؟ با مرده ای در درون خویش به ملال سخنی می گویم. هوا خاموش ایستاده است از آخرین کوچ پرندگان پر هیاهو سالها می گذرد آب تلخ این تالاب اشک بی بهانه من نیست به چه می گریی نمیدانم زمستان ها همه در من است به هر اندازه که بیگانه سر بر شانه ات بگذارد باری آشناست غم احمد شاملو 176

  چه حقیرند مردمی که نه جرأت دوست داشتن دارند و نه اراده‌ی دوست نداشتن  و نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن  و مدام شعر عاشقانه می‌خوانند  و تراژدی غم‌انگیز انسان این است که آنچه هست، نباید باشد  و آنچه باید باشد، نیست و همه حرف‌ها همین است وهمه‌ی دردها همین جا است.  درد روح این است...

  یادت باشد .. دلت که شکست ، سرت را بگیری بالا !! تلافی نکن ، فریاد نزن ، شرمگین نباش. حواست باشد ؛ دل شکسته ، گوشه‌هایش تیز است. مبادا که دل و دست آدمی را که روزی دلدارت بود زخمی کنی به کین، مبادا که فراموش کنی روزی شادیش، آرزویت بود... صبور باش و ساکت .